Martini Racing Ciclismo – Winterstage

Hoera, het Vlaamse wielerseizoen staat met Omloop het Nieuwsblad en Kuurne Brussel Kuurne eindelijk voor de deur. Kasseien, wisselvallig weer, enkele welgemikte bulten op het parcours… de ideale omstandigheden om te zien wie het strafst uit de winterperiode is gekomen.

Die winterperiode is trouwens het uitgelezen moment voor een stage in warmere oorden. Zoiets waar werkelijk elke wielerploeg zich aan waagt met als enig doel om in het voorjaar sterker voor de dag te komen. Het fijne Martini Racing Ciclismo waar ik sinds juli deel van uitmaak kon uiteraard niet achterblijven, dat spreekt voor zich.

Voor dag en dauw troepte onze delegatie (minus 1 laatkomer, sorry Robbo) op een druilerige zondag in januari samen in de vertrekhal van Zaventem. Eindbestemming, het Spaanse Calpé. Eenmaal ingecheckt in het in wielermiddens alom gekende Suitopia hotel, hesen we onze atletische lichamen – die overduidelijk de sporen droegen van overdadig gevierde feestdagen – in onze inmiddels gekende doch gezien de omstandigheden iets te strakke teamkledij. Operatie ‘Winter Miles, Summer Smiles’ kon ei zo na beginnen. Maar eerst een fiets natuurlijk.

7Y5A2334
Team Martini Racing Ciclismo – © Jean van Cleemput

Onze tweewielers konden we bij Vuelta Turistica van ex-profrenner Jurgen van Goolen oppikken. Stonden in de zaak op ons te wachten, enkele tot in de perfectie afgestelde Specialized racefietsen, DI2 geschakeld… Om maar te zeggen dat de fiets alvast geen excuus mocht zijn indien de bergen te fors zouden blijken. Terwijl de laatste hand aan de afstelling van de fiets werd gelegd bladerde ondergetekende casual even door een willekeurig boek.

7Y5A1927 - Copy
Sid Frisjes – © Jean van Cleemput

Van Goolen en enkele van zijn medewerkers namen ons onmiddellijk op een verkenningstochtje van zo’n 56 kilometer doorheen de wondermooie regio die zij hun speeltuin mogen noemen. Veel Spaans plat, en aan enkele korte klimmetjes ontbrak het die dag ook niet. Na het beklimmen van de eerste heuvelrug die naam waardig gingen de hemelsluizen open. Een niet aflatende plensbui was ons deel, net als een nat pak, doorweekte schoenen en ijskoude handen. Winterstage was het, niet? Als volleerde flandriens –toch, toch? – lieten we het niet aan ons hart komen. Een warme douche en een negroni of twee doen immers wonderen. Dat, en de thermovest die we na de rit kregen aangemeten.

7Y5A2293 - Copy
Jo, duidelijk onder de indruk van dit atletische lichaam – © Jean van Cleemput

Voor de tweede etappe van ons Calpé avontuur werd het peloton gesplitst in twee groepen. Ondergetekende was één van de helden die groep 1 mocht vervoegen, iets wat ik bergop alvast heb mogen voelen. Laten we zeggen dat er aan mij geen bolletjestrui verloren is gegaan, in tegenstelling tot enkele van m’n vederlichte ritgenoten. Confronterend wordt het pas wanneer je richting de top fietst – zo goed als dubbel geplooid tussen het kader en op het lichtste verzet – en je doodleuk gepasseerd wordt door iemand van dezelfde leeftijd – niet direct het klimmerstype – die weigert naar het binnenblad terug te schakelen.

7Y5A1994
Duidelijk bergop – © Jean van Cleemput

Na een rit van 130 km hadden we zo’n 2300 hoogtemeters verzameld en toen was bij het merendeel van het peloton het vet wel van de soep. In die mate zelfs dat we nog er nog een noodstop werd ingelast bij een aftands pompstation om ons te voorzien van de nodige suikers. De geplande coffee ride met de ‘Bom van Balen’ werd zelfs gewillig vervangen door een vervroegde aperitivo. Eén onverlaat ging solo nog zo’n 70 kilometer verder malen. Kwestie van de teller op 200 te krijgen. Respect hoor Sven!

7Y5A3785
Na de rit, de aperitivo – © Jean van Cleemput

Dag drie had wat weg van een mix tussen een Gay Pride en een K3 Show. Eén pronte Hollandse en een handvol regenboogtruien, dan krijg je zo’n vergelijkingen natuurlijk. Naast ‘renner op rust’ Tom Boonen – sinds zijn afscheid in Roubaix geen 100 km meer gereden wist ie – kreeg ons peloton dus het gezelschap van nog ander schoon volk. Zoals daar zijn beloften wereldkampioen veldrijden Eli Iserbyt en zijn bevallige wederhelft Puck Moonen, meervoudig wereldkampioen Trial bike Kenny Belaey en Jurgen Van Goolen, wereldkampioen Grand Fondo in de leeftijdscategorie (35 tot 39 jaar). Daarmee mocht – nee, moest – ik dus de lokale Poggio op? Zotjes!

7Y5A3159
Schoon volk op de baan – © Jean van Cleemput

We reden Calpé uit onder impuls van een ontketende Sven die na zijn berenrit van een dag eerder duidelijk in goeie vorm verkeerde. Niks opwarmen, direct de benen van de collega’s testen dacht hij! Tja, als mindere god kon ik niet anders dan lek rijden om even terug op adem te komen. Er was nog even tijd voor een korte babbel met Eli en dan begon het betere klimwerk. Hoezeer ik m’n best ook deed om aan te klampen, zonder enige moeite werd ik door de eliterijders naar huis gereden. Los daarvan, toch een goeie klimtraining.

7Y5A2632
Strike a pose – © Jean van Cleemput

Afdalen dan, da’s een pak makkelijker. De zwaartekracht een beetje zijn werk laten doen en bijtrappen waar nodig. Euhm, niet dus! Een opeenvolging van scherpe bochten in combinatie met een niet aflatende, genadeloze wind die vol op de kop, dan weer in de flank blies… voldoende ingrediënten om een rookie als mezelf niet als een onbezonnen gek naar beneden te knallen. Zo rond de 65 km per uur was snel genoeg voor mij, Boonen klokte af op 100 km per uur. “Niet remmen” lachte hij, “dan gade rapper”. Kijk, daar was ik zelf ook nog op gekomen.

In een afdaling gewoon niet remmen, dan gade rapper!

Tom Boonen

De innerlijke mens werd ’s middags gesterkt bij Velosol, de veilige thuishaven van zowat elke renner die in de omgeving zijn trainingskilometers maalt. Om een voorbeeld te geven, een dag eerder tekenden enkele parelvissers hier nog present voor hun bevoorrading. Twee pannenkoeken en evenveel cola’s, de suikervoorraad was opnieuw aangevuld om nog “snel” even de Bernia voor onze rekening te nemen. Vervolgens was het in het zog van Boonen op de grote plateau richting Calpé waar er nog een klein sprinterswedstrijdje werd uitgevochten. Er werd al snel beslist dat m’n gauwgenoot niet mee mocht sprinten. Tot tweemaal toe wist ik mijn sprintende collega’s te remonteren, daar kon zelfs een onverlaat met een te klein hondje op onze weg niets aan veranderen. Uiteindelijk denk ik ook gewoon beter te staan met groen dan met bolletjes.

7Y5A2536 - Copy
Sprint a deux – © Jean van Cleemput

Stond ‘s avonds ter onzer vermaak nog op het programma, de grote ‘Martini Quizismo’. Kijk, een quiz, daar ben ik niet vies van. Een uiterst vermakelijke quiz trouwens ook, met wielerweetjes, een praktische proef als lopende draad, enkele dingskes over muziek – mama Lauda, iemand – en all round algemene kennis vragen. Dat alles in combinatie met een fris gekoeld glas dat zelden leeg is… topavond. Ahja, één keer raden welk team met de zegeruiker en trofee aan de haal ging?

7Y5A3758
De eerste winnaars van de grote ‘Martini Ciquizmo’ – © Jean van Cleemput

Eén ding is zeker, zo’n winterstage is voor herhaling vatbaar. Net als onze maandelijkse ritjes trouwens die altijd garant staan voor veel plezier. Martini Racing Ciclismo is een verdraaid mooi clubke om deel van uit te maken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s